inwokacja

    Czy ktos z Was moze wie gdzie mozna znalezc opis inwokacji Pana
Tadeusza?/bardzo pilnie potrzebuje na niedziele po poludniu!!!

Weź całą inwokację. Nie jest długa. Miłego popołudnia.:-)

  Czy ktos z Was moze wie gdzie mozna znalezc opis inwokacji Pana
Tadeusza?/bardzo pilnie potrzebuje na niedziele po poludniu!!!

;-)

    Czy ktos z Was moze wie gdzie mozna znalezc opis inwokacji Pana
Tadeusza?/bardzo pilnie potrzebuje na niedziele po poludniu!!!

Litwo, Ojczyzno moja, Ty jesteś jak zdrowie.
Ile Cię trzeba cenić, ten tylko się dowie,
kto Cię stracił. Dziś piękność twą w całej ozdobie
Widzę i opisuję, bo tęsknie po Tobie.

O Panno Święta, co Jasnej bronisz Częstochowy
i w Ostrej świecisz Bramie, ty co gród zamkowy
nowogródzki ochraniasz z jego wiernym ludem,
jak mnie dziecko do zdrowia przywróciłaś cudem,
gdy od płaczącej matki pod Twoją opiekę
ofiarowany martwą podniosłem powiekę,
by zaraz pieszo do Twych świątyń progu
iść za wrócone życie podziękować Bogu.

Tak nas powrócisz cudem na Ojczyzny łono.
Tymczasem przenoś moją duszę utęsknioną
do tych pagórków leśnych, do tych łąk zielonych,
szeroko nad błękitnem Niemnem rozciągnionych.
Do tych pól malowanych zbożem rozmaitem,
pozłacanych pszenicą, posrebrzanych żytem,
gdzie bursztynowy świerzop, gryka, jak śnieg biała,
gdzie panieńskim rumieńcem dzięcielina pała...
...
Wśród takich pól przed laty, nad brzegiem ruczaju,
na pagórku niewielkim, we brzozowym gaju
stał dwór szlachecki. Z drewna, lecz podmurowany.
Bieliły się z daleka pobielane ściany,
tym bielsze, że od ciemnej odbite zieleni
topoli, co go chronią od wiatrów jesieni.
Dom mieszkalny niewielki, lecz zewsząd chędogi.
I stodołę miał wielką, i przy niej dwa (może trzy) stogi
obrządku, co pod strzechą zmieścić się nie może.
Widać, że okolica obfita we zboże.
Brama na wskroś otwarta przechodniom ogłasza,
że gościnna i wszystkich w gościnę zaprasza...

Dalej nie pamiętam...
Widzisz, jak za komuny maltretowali młodzież szkolną?
Nie tylko kazali czytać, ale i uczyć się na pamięć.
Łajdacki totalitaryzm.
I w internecie nie można było się zapytać. :-)
Stasinek

|     Czy ktos z Was moze wie gdzie mozna znalezc opis inwokacji Pana
| Tadeusza?/bardzo pilnie potrzebuje na niedziele po poludniu!!!

Po co Ci opis? Masz inwokację, tylko nie jestem pewien, czy dokładnie:
pamiętam. Mogą być jakieś maleńkie różnice , nieistotne. Co ważniejsze, masz
to już w nocy z piątku na sobotę, do niedzieli zdążysz przeczytać...

Dalej nie pamiętam...
Widzisz, jak za komuny maltretowali młodzież szkolną?
Nie tylko kazali czytać, ale i uczyć się na pamięć.
Łajdacki totalitaryzm.
I w internecie nie można było się zapytać. :-)

Paskudne czasy przyszły. Moi rodzice znają na pamięć mnóstwo rzeczy,
mnie w szkole uczyli tylko krótkich fragmentów, a teraz pewnie na fali
pogardy dla ,,wiedzy encyklopedycznej'' niczego się w biedne mózgi nie
wtłacza. To samo jest z nauką języków obcych. Moje (i moich rodziców)
doświadczenie pokazuje, że najlepiej uczyć się zapamiętując dłuższe
fragmenty. Nie ma wtedy problemów z rodzajem, przypadkiem itp.
Niestety teraz w książkach do języków są główniw wykresy, komiksy i
schematy.
Michał Wasiak

Paskudne czasy przyszły. Moi rodzice znają na pamięć mnóstwo rzeczy,
mnie w szkole uczyli tylko krótkich fragmentów, a teraz pewnie na fali
pogardy dla ,,wiedzy encyklopedycznej'' niczego się w biedne mózgi nie
wtłacza. To samo jest z nauką języków obcych. Moje (i moich rodziców)
doświadczenie pokazuje, że najlepiej uczyć się zapamiętując dłuższe
fragmenty. Nie ma wtedy problemów z rodzajem, przypadkiem itp.

Niestety teraz w książkach do języków są główniw wykresy, komiksy i
schematy.

Owszem. W wyniku tego tak naprawdę nie zna się języka, a jedynie ileś
tam "dłuższych fragmentów".  
Rafał

| Owszem. W wyniku tego tak naprawdę nie zna się języka, a jedynie ileś
| tam "dłuższych fragmentów".  
A to już zależy od tego, jak nauczyciel znajomość tych "dłuższych fragmentów"
wykorzysta

A jak ma wykorzystać? Taka metoda nauczania języka obcego zakłada
"automatyzację". Automatyzacja, mówiąc krótko, jest be. Obecnie stawia
się na zupełnie co innego - i całe szczęście.
Rafał

| A jak ma wykorzystać? Taka metoda nauczania języka obcego zakłada
| "automatyzację". Automatyzacja, mówiąc krótko, jest be. Obecnie stawia
| się na zupełnie co innego - i całe szczęście.
To tylko połowa prawdy. Jeśli uczysz się tekstu na określony temat, a następnie
pod kierunkiem nauczyciela przekształacasz każde zdanie tekstu na pytanie, na
które możesz udzielić automatycznej odpowiedzi, to wkrótce możesz na ten temat
dyskutować.

Owszem, są wieszyki, są piosenki itp., które, jeśli się ich nauczyć,
pomagają coś tam - zwykle konstrukcję gramatyczną - zapamiętać. I
niech sobie będą. Jednak zmuszanie do uczenia się tekstów na pamięć
będące regularną, podstawową metodą nauki języka obcego wzbudzać musi
dreszcze na całym ciele i przypominać lekcje łaciny, o których czytało
się w książkach...

oznajmił(a) światu:

| A jak ma wykorzystać? Taka metoda nauczania języka obcego zakłada
| "automatyzację". Automatyzacja, mówiąc krótko, jest be. Obecnie stawia
| się na zupełnie co innego - i całe szczęście.
| To tylko połowa prawdy. Jeśli uczysz się tekstu na określony temat, a
następnie
| pod kierunkiem nauczyciela przekształacasz każde zdanie tekstu na
pytanie, na
| które możesz udzielić automatycznej odpowiedzi, to wkrótce możesz na ten
temat
| dyskutować.

Dyskutować? Pomimo braku cudzysłowu bądź odpowiedniego emotikonu
rozumiem, że użyłaś tego słowa mocno przenośnie/humorystycznie.
Inaczej nie jestem tego w stanie zinterpretować. To co powyżej

której w nauczaniu języków powinno się za wszelką cenę unikać.

Owszem, są wieszyki, są piosenki itp., które, jeśli się ich nauczyć,
pomagają coś tam - zwykle konstrukcję gramatyczną - zapamiętać. I
niech sobie będą. Jednak zmuszanie do uczenia się tekstów na pamięć
będące regularną, podstawową metodą nauki języka obcego wzbudzać musi
dreszcze na całym ciele i przypominać lekcje łaciny, o których czytało
się w książkach...

--

http://rockmetal.pl       http://www.inwestprojekt.com.pl

tak tak ,tylko problem w tym ,ze ja mam dopiero 14 lat i nie mam pojecia o
co w tym wogole chodzi!!!!!BLAGAM O POMOC!!!!!.potrzebujacy.

| tak tak ,tylko problem w tym ,ze ja mam dopiero 14 lat i nie mam pojecia
o
| co w tym wogole chodzi!!!!!BLAGAM O POMOC!!!!!.potrzebujacy.

:-) Już widzę minę Twojej nauczycielki, jakbyś jej zaserwował wywód a'la
Stasinek :-)))

--
 Pozdrawiam,  MACiek

| Paskudne czasy przyszły. Moi rodzice znają na pamięć mnóstwo rzeczy,
| mnie w szkole uczyli tylko krótkich fragmentów, a teraz pewnie na fali
| pogardy dla ,,wiedzy encyklopedycznej'' niczego się w biedne mózgi nie
| wtłacza. To samo jest z nauką języków obcych. Moje (i moich rodziców)
| doświadczenie pokazuje, że najlepiej uczyć się zapamiętując dłuższe
| fragmenty. Nie ma wtedy problemów z rodzajem, przypadkiem itp.

Owszem. W wyniku tego tak naprawdę nie zna się języka, a jedynie ileś
tam "dłuższych fragmentów".  

| Niestety teraz w książkach do języków są główniw wykresy, komiksy i
| schematy.

Jak myślisz, czemu one służą? Masz dwadzieścia minut na zastanowienie

Jednak zmuszanie do uczenia się tekstów na pamięć
będące regularną, podstawową metodą nauki języka obcego wzbudzać musi
dreszcze na całym ciele i przypominać lekcje łaciny, o których czytało
się w książkach...

oznajmił(a) światu:

| Owszem. W wyniku tego tak naprawdę nie zna się języka, a jedynie ileś
| tam "dłuższych fragmentów".  
| A to już zależy od tego, jak nauczyciel znajomość tych "dłuższych fragmentów"
| wykorzysta

A jak ma wykorzystać? Taka metoda nauczania języka obcego zakłada
"automatyzację". Automatyzacja, mówiąc krótko, jest be. Obecnie stawia
się na zupełnie co innego - i całe szczęście.

grawd3 i grawd2 to ta sama osoba?

| Owszem. W wyniku tego tak naprawdę nie zna się języka, a jedynie ileś
| tam "dłuższych fragmentów".  

A to już zależy od tego, jak nauczyciel znajomość tych "dłuższych fragmentów"
wykorzysta

tak tak ,tylko problem w tym ,ze ja mam dopiero 14 lat i nie mam pojecia o
co w tym wogole chodzi!!!!!BLAGAM O POMOC!!!!!.potrzebujacy.

Do grupy: siekierka mi się stępiła ;)

| Jednak zmuszanie do uczenia się tekstów na pamięć
| będące regularną, podstawową metodą nauki języka obcego wzbudzać musi
| dreszcze na całym ciele i przypominać lekcje łaciny, o których czytało
| się w książkach...
Dzięki temu, że mojego tatę tak uczono łaciny, sam mogłem się od niego
trochę nauczyć.

| A jak ma wykorzystać? Taka metoda nauczania języka obcego zakłada
| "automatyzację". Automatyzacja, mówiąc krótko, jest be. Obecnie stawia
| się na zupełnie co innego - i całe szczęście.
Języka nie można nauczyć się bez automatyzacji. Cyżbyś uważał inaczej?

grawd3 i grawd2 to ta sama osoba?

| Owszem. W wyniku tego tak naprawdę nie zna się języka, a jedynie ileś
| tam "dłuższych fragmentów".  
| A to już zależy od tego, jak nauczyciel znajomość tych "dłuższych fragmentów"
| wykorzysta
Właśnie o to mi chodzi. Bez solidnej nauki nie da się poznać języka.

A
od nauczyciela zależy, czy będzie to uczenie się pojedyczych słów, czy
czegoś łatwieszego i przyjemniejszego do zapamiętania.

| A jak ma wykorzystać? Taka metoda nauczania języka obcego zakłada
| "automatyzację". Automatyzacja, mówiąc krótko, jest be. Obecnie stawia
| się na zupełnie co innego - i całe szczęście.
| Języka nie można nauczyć się bez automatyzacji. Cyżbyś uważał inaczej?

Wytłumaczmy sobie może najpierw, co _Ty_ rozumiesz rozumiesz przez
automatyzację?

Jeżeli ,,automatyzacja'' to jakiś termin metodyczny, oznaczający coś
zupełnie innego...

Gdzie powiedziałem, że ma to być wyłącznie nauka na pamięć?

Stwierdzam
tylko, że nauka języka _musi_ zawierać mnóstwo nauki na pamięć. Lepiej
uczyć się całych sensownych tekstów, zamiast pojedynczych słów.

| Niestety teraz w książkach do języków są główniw wykresy, komiksy i
| schematy.
| Jak myślisz, czemu one służą? Masz dwadzieścia minut na zastanowienie
Poddaję się. Podaj poprawną odpowiedź.

| Języka nie można nauczyć się bez automatyzacji. Cyżbyś uważał inaczej?
| Wytłumaczmy sobie może najpierw, co _Ty_ rozumiesz rozumiesz przez
| automatyzację?
To, że bez zastanawiania się nad końcówkami, przypadkiem który
powinien wystąpić itp. wiesz jak powinno brzmieć zdanie. Masz po
prostu w głowie potrzebne wzorce.

Jeżeli ,,automatyzacja'' to jakiś termin metodyczny, oznaczający coś
zupełnie innego...

| grawd3 i grawd2 to ta sama osoba?

Tak. I jeszcze kilka innych ;)

| Owszem. W wyniku tego tak naprawdę nie zna się języka, a jedynie ileś
| tam "dłuższych fragmentów".  
| A to już zależy od tego, jak nauczyciel znajomość tych "dłuższych fragmentów"
| wykorzysta
| Właśnie o to mi chodzi. Bez solidnej nauki nie da się poznać języka.

Nie znasz lepszych sposobów na solidną naukę?

| A
| od nauczyciela zależy, czy będzie to uczenie się pojedyczych słów, czy
| czegoś łatwieszego i przyjemniejszego do zapamiętania.

Jedną z najważniejszych rzeczy w nauczaniu języków jest to, żeby uczeń
widział cel w tym, czego się od niego oczekuje. W uczeniu się na
pamięć tekstów doprawdy trudno znaleźć cel/zasadność. Istotą nauczania

języka jest dostarczenie _prawdziwego_ kontekstu dla uczonego
materiału.

Nie, metodyczny pewnie nie. W każdym razie ja go użyłem "na własną
odpowiedzialność". A miałem na myśli to, iż uczenie się na pamięć
tekstów, uczenie się na pamięć schematów zdań itp. itd. skutkuje tym,
że nie masz zakodowanych tych końcówek i przypadków, które powinny, a
jakże, automatycznie przychodzić do głowy; masz natomiast całe
zakodowane zdania. To nie jest znajomość języka.

| Właśnie o to mi chodzi. Bez solidnej nauki nie da się poznać języka.
| Nie znasz lepszych sposobów na solidną naukę?
No chyba nie.

Pozostaje jeszcze kwestia doboru tekstów. Oczywiście
ciekawszy będzie tekst jakiejś, najlepiej niegłupiej i choćby nieco
popularej piosenki. Ale takie teksty są już na poziomie nieco wyższym
niż elementarny, więc nie zawsze dają się zastosować.

Choć to inna para kaloszy. Teksty i piosenki, jeśli się już znajdzie
odpowiednie, są w porządku - ale do czyta, nie do uczenia się na
pamięć.

Oczywiście są
chlubne wyjątki, jak piosenka Boba Dylana zaczynająca się od słów
,,Man gave names to all the animals'' (nie znam tytułu).

| Jedną z najważniejszych rzeczy w nauczaniu języków jest to, żeby uczeń
| widział cel w tym, czego się od niego oczekuje. W uczeniu się na
| pamięć tekstów doprawdy trudno znaleźć cel/zasadność. Istotą nauczania
Ja widzę jasno i wyraźnie :)

| języka jest dostarczenie _prawdziwego_ kontekstu dla uczonego
| materiału.
A tego zdania ani w ząb nie rozumiem.

| | Właśnie o to mi chodzi. Bez solidnej nauki nie da się poznać języka.
| Nie znasz lepszych sposobów na solidną naukę?
| No chyba nie.

To straszne. Mówię _absolutnie_ poważnie, żeby nie było wątpliwości.

| Pozostaje jeszcze kwestia doboru tekstów. Oczywiście
| ciekawszy będzie tekst jakiejś, najlepiej niegłupiej i choćby nieco
| popularej piosenki. Ale takie teksty są już na poziomie nieco wyższym
| niż elementarny, więc nie zawsze dają się zastosować.

Nie dają się zastosować przede wszystkim dlatego, że - jeśli mowa o
piosenki popularne - bardzo łatwo o przykłady dość brzydkiego (nie
wulgarnego, tylko, hm, niewzorcowego) lub wręcz niepoprawnego języka.

Choć to inna para kaloszy. Teksty i piosenki, jeśli się już znajdzie
odpowiednie, są w porządku - ale do czyta, nie do uczenia się na
pamięć.

| Oczywiście są
| chlubne wyjątki, jak piosenka Boba Dylana zaczynająca się od słów
| ,,Man gave names to all the animals'' (nie znam tytułu).

Obawiam się, że nie znam. Z Dylana jestem kiepściutki.

| Jedną z najważniejszych rzeczy w nauczaniu języków jest to, żeby uczeń
| widział cel w tym, czego się od niego oczekuje. W uczeniu się na
| pamięć tekstów doprawdy trudno znaleźć cel/zasadność. Istotą nauczania
| Ja widzę jasno i wyraźnie :)

O! Podzielisz się?

| języka jest dostarczenie _prawdziwego_ kontekstu dla uczonego
| materiału.
| A tego zdania ani w ząb nie rozumiem.

Jeśli niejasno się wyraziłem, przepraszam. Już tłumaczę. Pisząc o
kontekscie, miałem na myśli realną sytuację komunikacyjną, w której
można użyć uczonych elementów języka. Chodzi o to, żeby skłaniać
ucznia do mówienia, nie do recytowania z pamięci. Człowiek uczący się
języka obcego to nie papuga.

| Nie, metodyczny pewnie nie. W każdym razie ja go użyłem "na własną
| odpowiedzialność". A miałem na myśli to, iż uczenie się na pamięć
| tekstów, uczenie się na pamięć schematów zdań itp. itd. skutkuje tym,
| że nie masz zakodowanych tych końcówek i przypadków, które powinny, a
| jakże, automatycznie przychodzić do głowy; masz natomiast całe
| zakodowane zdania. To nie jest znajomość języka.
To jest właśnie znajomość języka. Zauważ, że nie mając pojęcia o
deklinacjach i koniugacjach w języku polskim (ja nie mam zielonego),
możemy porozumiewać się nim znakomicie. Po prostu wszystkich potrzebny
zdań nauczyliśmy się na pamięć.

| | Właśnie o to mi chodzi. Bez solidnej nauki nie da się poznać języka.
| | Nie znasz lepszych sposobów na solidną naukę?
| No chyba nie.
| To straszne. Mówię _absolutnie_ poważnie, żeby nie było wątpliwości.
Ja też. Przez naukę rozummiem tu zapamiętywanie.

| Choć to inna para kaloszy. Teksty i piosenki, jeśli się już znajdzie
| odpowiednie, są w porządku - ale do czyta, nie do uczenia się na
| pamięć.
Jeżeli lubisz piosenkę, często jej słuchasz i wiesz jakie słowa tam
występują (choćbyś nie znał znaczenia), to szybko zapamiętasz cały
tekst.

| | Jedną z najważniejszych rzeczy w nauczaniu języków jest to, żeby uczeń
| | widział cel w tym, czego się od niego oczekuje. W uczeniu się na
| | pamięć tekstów doprawdy trudno znaleźć cel/zasadność. Istotą nauczania
| Ja widzę jasno i wyraźnie :)
| O! Podzielisz się?
Cały czas o tym piszę.

| | języka jest dostarczenie _prawdziwego_ kontekstu dla uczonego
| | materiału.
| A tego zdania ani w ząb nie rozumiem.
| Jeśli niejasno się wyraziłem, przepraszam. Już tłumaczę. Pisząc o
| kontekscie, miałem na myśli realną sytuację komunikacyjną, w której
| można użyć uczonych elementów języka. Chodzi o to, żeby skłaniać
| ucznia do mówienia, nie do recytowania z pamięci. Człowiek uczący się
| języka obcego to nie papuga.
Trochę jednak papuga. Nie można o tym zapominać.

Nie. Owszem, nauka pojedyńczych słów nie jest dobrym rozwiązaniem. Ale
alternatywą nie jest nauka _całych tekstów_, a słów _w kontekstach_. I
to też najlepiej nie poprzez ślęczenie nad zeszycikami do słówek.

| | Niestety teraz w książkach do języków są główniw wykresy, komiksy i
| | schematy.
| Jak myślisz, czemu one służą? Masz dwadzieścia minut na zastanowienie
| Poddaję się. Podaj poprawną odpowiedź.

Powiem Ci po co są komiksy, obrazki, zdjęcia i wszystkie tego typu
bajery. Są po to, żeby zainteresować, wciągnąć ucznia, żeby nauka
była, mówiąc bardzo brzydko, "multimedialna", żeby rzeczy, które uczeń
poznaje kojarzyły się może z czymś - to dużo lepsze niż teksty na
pamięć. A wykresy i schematy? Szczerze mówiąc nie do końca wiem, o
czym mówisz.
Rafał

| Nie. Owszem, nauka pojedyńczych słów nie jest dobrym rozwiązaniem. Ale
| alternatywą nie jest nauka _całych tekstów_, a słów _w kontekstach_. I
| to też najlepiej nie poprzez ślęczenie nad zeszycikami do słówek.
A ja myślę, że obaj mówicie dokładnie o tym samym, tylko inaczej to nazywacie.
Słowo użyte w kontekście to już tekst.

Myślę, że to uczeń powinien szukać sobie materiałów, do tego, co go interesuje.
Problem w tym, że większość uczniów nie ma wcale zainteresowań i stąd te próby
zainteresowania na siłę

A to że większość uczniów nie ma wcale zainteresowań to oczywiście
nieprawda. Coś takiego nie jest możliwe. Nawet jeśli uczniowie
interesują się wyłącznie telewizją, grami komputerowymi, piłką nożna i
pokemonami - to już są (na potrzeby nauki języka) zainteresowania.

oznajmił(a) światu:

| Nie. Owszem, nauka pojedyńczych słów nie jest dobrym rozwiązaniem. Ale
| alternatywą nie jest nauka _całych tekstów_, a słów _w kontekstach_. I
| to też najlepiej nie poprzez ślęczenie nad zeszycikami do słówek.
| A ja myślę, że obaj mówicie dokładnie o tym samym, tylko inaczej to
nazywacie.
| Słowo użyte w kontekście to już tekst.

Myślę, że Michał mysli o tekscie w potocznym znaczeniu tego słowa, a
ja się do tego znaczenia dostosowałem. Chcesz, możemy zmienić "tekst"
na "czytanka" :)

| Myślę, że to uczeń powinien szukać sobie materiałów, do tego, co go
interesuje.
| Problem w tym, że większość uczniów nie ma wcale zainteresowań i stąd te
próby
| zainteresowania na siłę

Myślę, że nie do końca. Może w przypadku indywidualnych lekcji. Ale
nie wyobrażasz sobie chyba, żeby w kilkunastoosobowej klasie/grupie
(nie ważne czy to będzie w zwykłej szkole, czy na kursie w szkole
języków obcych) uczniowie sami sobie szukali materiałów.

Przygotowanie lekcji to domena nauczyciela.

A to że większość uczniów nie ma wcale zainteresowań to oczywiście
nieprawda. Coś takiego nie jest możliwe. Nawet jeśli uczniowie
interesują się wyłącznie telewizją, grami komputerowymi, piłką nożna i
pokemonami - to już są (na potrzeby nauki języka) zainteresowania.
Rafał

| Myślę, że Michał mysli o tekscie w potocznym znaczeniu tego słowa, a
| ja się do tego znaczenia dostosowałem. Chcesz, możemy zmienić "tekst"
| na "czytanka" :)
Nie chcę, bo wg mnie w ogóle uczenie się języka na czytankach nie ma sensu

| Myślę, że nie do końca. Może w przypadku indywidualnych lekcji. Ale
| nie wyobrażasz sobie chyba, żeby w kilkunastoosobowej klasie/grupie
| (nie ważne czy to będzie w zwykłej szkole, czy na kursie w szkole
| języków obcych) uczniowie sami sobie szukali materiałów.
Tak właśnie być powinno.

| Przygotowanie lekcji to domena nauczyciela.
Kierowanie przygotowaniem lekcji to domena nauczyciela

| A to że większość uczniów nie ma wcale zainteresowań to oczywiście
| nieprawda. Coś takiego nie jest możliwe. Nawet jeśli uczniowie
| interesują się wyłącznie telewizją, grami komputerowymi, piłką nożna i
| pokemonami - to już są (na potrzeby nauki języka) zainteresowania.
To dlaczego nie potrafią powiedzieć o swoich zainteresowaniach kilku zdań (po
polsku) w czasie rozmowy kwalifikacyjnej na studia? Żeby nie było wątpliwości,
pytanie brzmi: czym się pan(i) interesuje?

Poza wszystkim innym zaś zwróć uwagę, iż pisałem o zainteresowaniach
na potrzeby nauki języka, nie zaś na potrzeby rozmowy kwalifikacyjnej.
Podczas rozmowy kwalifikacyjnej nikt nie powie, że interesuje się
grami komputerowymi. Na lekcji angielskiego - czemu nie; pani może
wtedy przyniesie tekst o grach.

| | | Właśnie o to mi chodzi. Bez solidnej nauki nie da się poznać języka.
| | Nie znasz lepszych sposobów na solidną naukę?
| | No chyba nie.
| To straszne. Mówię _absolutnie_ poważnie, żeby nie było wątpliwości.
| Ja też. Przez naukę rozummiem tu zapamiętywanie.

Ja przez naukę rozumiem wszystkie świadome zabiegi, które mają na celu
poznanie języka obcego (bo o nauce języka obcego - nieco jednak innej
niż nauka geografii - mówimy).

| Choć to inna para kaloszy. Teksty i piosenki, jeśli się już znajdzie
| odpowiednie, są w porządku - ale do czyta, nie do uczenia się na
| pamięć.
| Jeżeli lubisz piosenkę, często jej słuchasz i wiesz jakie słowa tam
| występują (choćbyś nie znał znaczenia), to szybko zapamiętasz cały
| tekst.

I co z tego? Znajomość piosenek na pamięć to już problem tego, kto ich
słucha. Nie ma związku z nauką języka. Oczywiście inna para kaloszy,
że bywa tak, iż ludzie własnie po to zaczynają się uczyć języka, żeby
wiedzieć, o czym też ci goście śpiewają ;)

| | Jedną z najważniejszych rzeczy w nauczaniu języków jest to, żeby uczeń
| | widział cel w tym, czego się od niego oczekuje. W uczeniu się na
| | pamięć tekstów doprawdy trudno znaleźć cel/zasadność. Istotą nauczania
| | Ja widzę jasno i wyraźnie :)
| O! Podzielisz się?
| Cały czas o tym piszę.

Wciąż nie zauważyłem, byś podał jakikolwiek realny cel. Czy możesz

| | języka jest dostarczenie _prawdziwego_ kontekstu dla uczonego
| | materiału.
| | A tego zdania ani w ząb nie rozumiem.
| Jeśli niejasno się wyraziłem, przepraszam. Już tłumaczę. Pisząc o
| kontekscie, miałem na myśli realną sytuację komunikacyjną, w której
| można użyć uczonych elementów języka. Chodzi o to, żeby skłaniać
| ucznia do mówienia, nie do recytowania z pamięci. Człowiek uczący się
| języka obcego to nie papuga.
| Trochę jednak papuga. Nie można o tym zapominać.

Tylko trochę. Czy przeczytałeś uważnie powyższy akapit, czyli
wyjaśnienie zdania, którego nie zrozumiałeś?

Podobnie jeden lubi uczyć się języka ze zrozumieniem,
składając zdania według stopniowo poznawanych reguł,
a inny woli metodę zdań gotowych, coraz częściej ostatnio
proponowaną. Mnie tak próbowano na lektoracie uczyć
niemieckiego. Od razu "Bitte eine Karte", a kiedy chciałam
dowiedzieć się o poszczególne elementy (bo tak wolę), słyszałam,
że nie ma potrzeby, najpierw mam przyswajać gotowe zdania.
No i też nie ma tu nad czym dyskutować. Są zwolennicy jednej
metody i są zwolennicy drugiej, zarówno wśród uczących, jak
i wśród uczących się. Problem nie tyle w wadze argumentów,
ile w tym, kto kogo przegada, jak to często w dyskusjach,
w środowisku naukowym też, niestety. Bo skuteczność
nauczania jest podobno podobna. Ważne, żeby móc wybrać
nauczyciela stosującego metodę, która nam odpowiada.

Mała ciekawostka:
Schliemann (ten, co odkrył Troję) uczył się (jak wiadomo,
niezwykle skutecznie) języków, m.in. rosyjskiego, kując
na pamięć całe fragmenty książek, które potem sobie recytował.
Z braku pieniędzy była to _jedyna_ metoda, jaką stosował.
Żeby mieć słuchacza, zapraszał za drobną opłatą pewnego
zmarzniętego ubogiego staruszka. Staruszek, nic z tekstu
nie rozumiejąc, w cieple niestety przysypiał, wtedy
Schliemann wykrzykiwał tekst głośniej, żeby go obudzić.
Pokoik, który wynajmował, miał cienkie ściany
i właścicielka groziła, że wymówi mu mieszkanie.
Nauczył się jednak tą metodą kilku języków, m.in. _bardzo dobrze_
rosyjskiego, dzięki czemu zrobił błyskawiczną karierę w firmie,
w której był gońcem (firma amsterdamska handlująca z Rosją
korespondowała dotąd z Petersburgiem via Londyn, bo tam był
najbliższy tłumacz). Dobra znajomość rosyjskiego przyczyniła się
pośrednio do tego, że handlując z Rosją już na własną rękę zebrał
ogromną fortunę, która umożliwiła mu finansowanie wykopalisk.

penna

| To jest właśnie znajomość języka. Zauważ, że nie mając pojęcia o
| deklinacjach i koniugacjach w języku polskim (ja nie mam zielonego),
| możemy porozumiewać się nim znakomicie. Po prostu wszystkich potrzebny
| zdań nauczyliśmy się na pamięć.

Bardzo się mylisz. Obawiam się tylko, że nie jestem Ci tego w stanie
jasno, zwięźle i zrozumiale wytłumaczyć. Absolutnie nie nauczyliśmy
się żadnych zdań. Gdyby tak było, nie moglibyśmy tworzyć zdań, jakich
nigdy wcześniej nie słyszeliśmy, nie moglibyśmy pisać poezji i -
wreszcie - nie moglibyśmy robić błędów. Nauczyliśmy się - oczywiście
na poziomie podświadomym - wszelkich możliwych reguł morfologicznych,
składniowych i fonologicznych naszego języka (absolutnie nie chcę
wnikać w szczegóły, bo ani nie mam ku temu kompetencje, ani nie
istnieje w dzisiejszym językoznawstwie konsensus co do tego, jak to
_dokładnie_ przebiega). Teoria, jakoby język był zespołem nawyków
padła już dawno.

Od razu wyjaśnię, że nie uważam tego za metodę nauki języków obcych.
Do tego trzeba być niemowlakiem.

Podobnie jeden lubi uczyć się języka ze zrozumieniem,
składając zdania według stopniowo poznawanych reguł,
a inny woli metodę zdań gotowych, coraz częściej ostatnio
proponowaną. Mnie tak próbowano na lektoracie uczyć
niemieckiego. Od razu "Bitte eine Karte", a kiedy chciałam
dowiedzieć się o poszczególne elementy (bo tak wolę), słyszałam,
że nie ma potrzeby, najpierw mam przyswajać gotowe zdania.

No i też nie ma tu nad czym dyskutować. Są zwolennicy jednej
metody i są zwolennicy drugiej, zarówno wśród uczących, jak
i wśród uczących się. Problem nie tyle w wadze argumentów,
ile w tym, kto kogo przegada, jak to często w dyskusjach,
w środowisku naukowym też, niestety. Bo skuteczność
nauczania jest podobno podobna. Ważne, żeby móc wybrać
nauczyciela stosującego metodę, która nam odpowiada.

Cała dyskusja zaczęła się od niewinnej wzmianki. Bardziej chciałem
pożalić się na to, że nie uczy się dzieci wierszy na pamięć.

oznajmił(a) światu:

| Nie. Owszem, nauka pojedyńczych słów nie jest dobrym rozwiązaniem. Ale
| alternatywą nie jest nauka _całych tekstów_, a słów _w kontekstach_. I
| to też najlepiej nie poprzez ślęczenie nad zeszycikami do słówek.
| A ja myślę, że obaj mówicie dokładnie o tym samym, tylko inaczej to nazywacie.
| Słowo użyte w kontekście to już tekst.

Myślę, że Michał mysli o tekscie w potocznym znaczeniu tego słowa, a
ja się do tego znaczenia dostosowałem. Chcesz, możemy zmienić "tekst"
na "czytanka" :)

| Myślę, że to uczeń powinien szukać sobie materiałów, do tego, co go interesuje.
| Problem w tym, że większość uczniów nie ma wcale zainteresowań i stąd te próby
| zainteresowania na siłę

Myślę, że nie do końca. Może w przypadku indywidualnych lekcji. Ale
nie wyobrażasz sobie chyba, żeby w kilkunastoosobowej klasie/grupie
(nie ważne czy to będzie w zwykłej szkole, czy na kursie w szkole
języków obcych) uczniowie sami sobie szukali materiałów. Przygotowanie
lekcji to domena nauczyciela.

A to że większość uczniów nie ma wcale zainteresowań to oczywiście
nieprawda. Coś takiego nie jest możliwe. Nawet jeśli uczniowie
interesują się wyłącznie telewizją, grami komputerowymi, piłką nożna i
pokemonami - to już są (na potrzeby nauki języka) zainteresowania.

Zalezy, jak rozumiesz czytanki. Jeśli nie jako coś, czego trzeba by
było się uczyć na pamięć, czytanki (szeroko rozumiane) są miłą rzeczą.
Oczywiście trzeba jeszcze rozróżnić uczenie się języka _na_ czytankach
i uczenie się języka _z wykorzystaniem_ czytanek. Albo lepiej po
prostu tekstów - "czytanki" to miało być tylko słowo-wytrych.

Nie rozumiem. Jak to sobie wyobrażasz?

Czy Ty przypadkiem nie odwracasz pojęć i ról? Uczeń przychodząc na
lekcję ma być wyposażony w chęć do nauki, ewentualnie w odrobioną
pracę domową plus opanowany materiał.

Na tym polega jego przygotowanie. Nota bene przygotowanie _do_ lekcji.

Przygotowanie
samej lekcji - sposobu  prezentacji tematów, materiałów temu służących
itp. itd. - to naprawdę domena nauczyciela. Nie oczekujmy od uczących
się języka organizacji własnej nauki. To nie studia.

Mogę być szczery i nieco może zbyt bezpośredni?

Zaryzykuję. Otóż dlatego, że to jest bezsensowne pytanie.

Na tak zadane pytanie rzadko uzyska się satysfakcjonującą odpowiedź.

Ręczę Ci, że ja, mimo moich, jak sądzę, dość bogatych zainteresowań, nie

Już w tej grupie bardzo dużo powiedziałeś ciekawych rzeczy

Może nawet przez to nie dostałbym się na studia.

Może
ratowałbym się fotografią, bo to choć troszkę bardziej oryginalne.
Jeśli ktoś nie ma "niezwykłych" zainteresowań, niewiele powie. Że co?
Że lubi oglądać filmy? Podróżować? Czytać książki? Sport lubi? Muzykę
lubi? Toż to mówi każda kandydatka na Miss Polonię - i za każdym razem
brzmi równie żałośnie.

Poza wszystkim innym zaś zwróć uwagę, iż pisałem o zainteresowaniach
na potrzeby nauki języka, nie zaś na potrzeby rozmowy kwalifikacyjnej.
Podczas rozmowy kwalifikacyjnej nikt nie powie, że interesuje się
grami komputerowymi.

Na lekcji angielskiego - czemu nie; pani może wtedy przyniesie tekst o grach.

PS. Prof. Stefania Skwarczyńska, kiedy przygotowywała swoich asystentów do
pracy dydaktycznej zawsze powtarzała: "Pamiętaj, Ci, którzy przychodzą Ciebie
słuchać, poświęcają to, co mają najcenniejszego - swój czas. Staraj się zrobić
wszystko, żeby ten czas nie był dla nich stracony." To dotyczy pracy
dydaktycznej na każdym poziomie, nie tylko uniwersyteckim.
G

Od razu wyjaśnię, że nie uważam tego za metodę nauki języków obcych.
Do tego trzeba być niemowlakiem.
Michał Wasiak

Nie doceniasz dzieci. Wystarczy im zasygnalizować czego mają szukać i gdzie, a
poradzą sobie znakomicie. Zaproponuj dzieciom robienie reklamy jakiegoś
produktu w obcym języku, a i opis tego produktu wyszukają i różne reklamy
podobnych produktów przyniosą, a jaka zabawa będzie z wymyślaniem hasła
reklamowego, a ile idiomów przy tym wyszukają i zapamiętają. Albo zaproponuj
przygotowanie spektaklu teatralnego - teraz na przykład mogłyby być pastorałki -
i kawałek kultury drugiego narodu poznają i różne odmiany języka. Czy
przygotowanie audycji telewizyjnej (informacji, reportażu itp.) -
nawet "największe lenie" będą się bawić. Całe lekcje uczniowie sami przygotują -

tylko trzeba nimi pokierować. Według mnie tak tylko powinny być prowadzone
lekcje - i wiedza praktyczna i zabawa przednia.

Zawsze można powiedzieć, że to wina nauczycielki, że wykrzywiła słuszą
ideę i można mieć sporo racji. Ale twierdzenie, że ,,nawet największe
lenie'' -- śmiech pusty mnie ogarnia, jak również litość i trwoga.

Ale gdzie znajdziesz nauczyciela, który interesuje się Pokemonami?
Poza tym jak znaleźć temat, który zainteresuje większość?
Michał Wasiak

I co z tego? Znajomość piosenek na pamięć to już problem tego, kto ich
słucha. Nie ma związku z nauką języka.

Poza tym przygotowanie czegoś takiego zajmuje mnóstwo czasu, czego
nauczycielka nie rozumiała.
Michał Wasiak

Michał Wasiak
Paskudne czasy przyszły. Moi rodzice znają na pamięć mnóstwo rzeczy,
mnie w szkole uczyli tylko krótkich fragmentów, a teraz pewnie na fali
pogardy dla ,,wiedzy encyklopedycznej'' niczego się w biedne mózgi nie
wtłacza. To samo jest z nauką języków obcych. Moje (i moich rodziców)
doświadczenie pokazuje, że najlepiej uczyć się zapamiętując dłuższe
fragmenty. Nie ma wtedy problemów z rodzajem, przypadkiem itp.
Niestety teraz w książkach do języków są główniw wykresy, komiksy i
schematy.

Nie jest chyba tak źle, nadal w szkole trzeba umieć na pamięć niektóre
A ja jestem dumna z niej, bo pamiętam, że sama niezbyt chętnie uczyłam się
na pamięć czegokolwiek i dopiero po latach przyznałam, że jest to potrzebne.

To oczywiste, że trudniej uczyć się na pamięć tekstu, którego się nie
rozumie

| | | Właśnie o to mi chodzi. Bez solidnej nauki nie da się poznać języka.
| | Nie znasz lepszych sposobów na solidną naukę?
| | No chyba nie.
| To straszne. Mówię _absolutnie_ poważnie, żeby nie było wątpliwości.
| Ja też. Przez naukę rozummiem tu zapamiętywanie.

Ja przez naukę rozumiem wszystkie świadome zabiegi, które mają na celu
poznanie języka obcego (bo o nauce języka obcego - nieco jednak innej
niż nauka geografii - mówimy).

| Choć to inna para kaloszy. Teksty i piosenki, jeśli się już znajdzie
| odpowiednie, są w porządku - ale do czyta, nie do uczenia się na
| pamięć.
| Jeżeli lubisz piosenkę, często jej słuchasz i wiesz jakie słowa tam
| występują (choćbyś nie znał znaczenia), to szybko zapamiętasz cały
| tekst.

I co z tego? Znajomość piosenek na pamięć to już problem tego, kto ich
słucha. Nie ma związku z nauką języka. Oczywiście inna para kaloszy,

że bywa tak, iż ludzie własnie po to zaczynają się uczyć języka, żeby
wiedzieć, o czym też ci goście śpiewają ;)

| | Jedną z najważniejszych rzeczy w nauczaniu języków jest to, żeby uczeń
| | widział cel w tym, czego się od niego oczekuje. W uczeniu się na
| | pamięć tekstów doprawdy trudno znaleźć cel/zasadność. Istotą nauczania
| | Ja widzę jasno i wyraźnie :)
| O! Podzielisz się?
| Cały czas o tym piszę.

Wciąż nie zauważyłem, byś podał jakikolwiek realny cel. Czy możesz

| | języka jest dostarczenie _prawdziwego_ kontekstu dla uczonego
| | materiału.
| | A tego zdania ani w ząb nie rozumiem.
| Jeśli niejasno się wyraziłem, przepraszam. Już tłumaczę. Pisząc o
| kontekscie, miałem na myśli realną sytuację komunikacyjną, w której
| można użyć uczonych elementów języka. Chodzi o to, żeby skłaniać
| ucznia do mówienia, nie do recytowania z pamięci. Człowiek uczący się
| języka obcego to nie papuga.
| Trochę jednak papuga. Nie można o tym zapominać.

Tylko trochę. Czy przeczytałeś uważnie powyższy akapit, czyli
wyjaśnienie zdania, którego nie zrozumiałeś?

| Poza tym przygotowanie czegoś takiego zajmuje mnóstwo czasu, czego
| nauczycielka nie rozumiała.

A czy nauczyłeś się kiedyś czegoś (nie tylko w celu zaliczenia) bez poświęcania
temu czasu?

Nigdy nie udało mi się w czasie wyjazdów zagranicznych wiedzy językowej
zawartej w czytankach.

Natomiast to, czego się nauczyłam słuchając radia i
telewizji bardzo się przydawało.

| Nie rozumiem. Jak to sobie wyobrażasz?
Nie doceniasz dzieci.

Swoją drogą ja nie mówię koniecznie o dzieciach. W tej chwili,
zastanawiając się nad metodami nauczania języków obcych, mówię raczej
o ogółach, które obowiązywałyby tak w nauczaniu dzieci, jak i
młodzieży i dorosłych.

Wystarczy im zasygnalizować czego mają szukać i gdzie, a
poradzą sobie znakomicie. Zaproponuj dzieciom robienie reklamy jakiegoś
produktu w obcym języku, a i opis tego produktu wyszukają i różne reklamy
podobnych produktów przyniosą, a jaka zabawa będzie z wymyślaniem hasła
reklamowego, a ile idiomów przy tym wyszukają i zapamiętają.

Albo zaproponuj
przygotowanie spektaklu teatralnego - teraz na przykład mogłyby być pastorałki -
i kawałek kultury drugiego narodu poznają i różne odmiany języka.

Czy
przygotowanie audycji telewizyjnej (informacji, reportażu itp.) -
nawet "największe lenie" będą się bawić. Całe lekcje uczniowie sami przygotują -
tylko trzeba nimi pokierować. Według mnie tak tylko powinny być prowadzone
lekcje - i wiedza praktyczna i zabawa przednia.

| Czy Ty przypadkiem nie odwracasz pojęć i ról? Uczeń przychodząc na
| lekcję ma być wyposażony w chęć do nauki, ewentualnie w odrobioną
| pracę domową plus opanowany materiał.
I w zegarek, żeby mógł co minuta sprawdzać, ile czasu zostało do końca lekcji.

| Na tym polega jego przygotowanie. Nota bene przygotowanie _do_ lekcji.
Przygotowanie do lekcji, to chęć przeżycia ciekawej przygody,

a zdobywcy
przygód muszą się do ich zdobywania przygotować. Kiedy szedłeś z chłopakami na
wycieczkę, to sam się dowiadywałeś, co ze sobą zabrać, sam sprawdzałeś jakość
sprzętu, a w czasie wycieczki przekonywałeś się, co było Ci rzeczywiście
potrzebne, a ile rzeczy było zbędnych.

Tak samo jest z przygotowaniem do
lekcji. Natomiast rola nauczyciela polega na tym, żeby pokazać przydatność
tego, co przyniósł ze sobą każdy uczeń.

| Przygotowanie
| samej lekcji - sposobu  prezentacji tematów, materiałów temu służących
| itp. itd. - to naprawdę domena nauczyciela. Nie oczekujmy od uczących
| się języka organizacji własnej nauki. To nie studia.
Na studiach jest na to dużo za późno. Do organizowania sobie własnej nauki
powinno się dzieci przyzwyczajać od przedszkola. I to wcale dzieci nie
przerasta. Trzeba tylko im dać szansę, a one to pięknie potrafią docenić.

| Zaryzykuję. Otóż dlatego, że to jest bezsensowne pytanie.
Pytanie jest bardzo sensowne i bardzo uzasadnione

| Na tak zadane pytanie rzadko uzyska się satysfakcjonującą odpowiedź.
Skąd wiesz, jaka jest satysfakcjonująca mnie odpowiedź?:)

| Ręczę Ci, że ja, mimo moich, jak sądzę, dość bogatych zainteresowań, nie
powiedziałbym nic ciekawego.
Już w tej grupie bardzo dużo powiedziałeś ciekawych rzeczy

| Może nawet przez to nie dostałbym się na studia.
Na studia dostają się wszyscy. Rozmowa kwalifikacyjna to nie egzamin. Inny jest
jej cel.

| Może
| ratowałbym się fotografią, bo to choć troszkę bardziej oryginalne.
| Jeśli ktoś nie ma "niezwykłych" zainteresowań, niewiele powie. Że co?
| Że lubi oglądać filmy? Podróżować? Czytać książki? Sport lubi? Muzykę
| lubi? Toż to mówi każda kandydatka na Miss Polonię - i za każdym razem
| brzmi równie żałośnie.
Na każdy temat można wiele powiedzieć, jeśli człowiek się nim pasjonuje.

Teraz
Ci odpowiem na swoje pytanie, dlaczego często nie uzyskuję odpowiedzi na moje
pytanie. Oczywiście nie dlatego, że młodzież nie ma zainteresowań, ale dlatego,
że nie potrafi o nich mówić.

Bardzo często jest to pierwszy moment, kiedy
trzeba powiedzieć o filmie, a nie obejrzeć go, albo powiedzieć o muzyce, a nie
słuchać jej. Od "przygotowanych do

więcej »

| Poza tym przygotowanie czegoś takiego zajmuje mnóstwo czasu, czego
| nauczycielka nie rozumiała.
A czy nauczyłeś się kiedyś czegoś (nie tylko w celu zaliczenia) bez poświęcania
temu czasu?

| Ale gdzie znajdziesz nauczyciela, który interesuje się Pokemonami?
| Poza tym jak znaleźć temat, który zainteresuje większość?
Wcale nie musi interesować większości. Każdy uczeń może przygotowywać się do
lekcji w kierunku, który jego interesuje. Przecież nie wszyscy muszą mówić o
tym samym, ważne żeby 1. mówili, 2. mówili w miarę poprawnie

A ja jestem dumna z niej, bo pamiętam, że sama niezbyt chętnie uczyłam się
na pamięć czegokolwiek i dopiero po latach przyznałam, że jest to potrzebne.

| A czy nauczyłeś się kiedyś czegoś (nie tylko w celu zaliczenia) bez
poświęcania
| temu czasu?

Nie, ale w szkole jest dużo innych rzeczy do nauki. Nie można wymagać,
że uczniowie będą cały tydzień przygotowywać teatrzyk, i zapomną o
innych przedmiotach.
Michał Wasiak

| Jeżeli lubisz piosenkę, często jej słuchasz i wiesz jakie słowa tam
| występują (choćbyś nie znał znaczenia), to szybko zapamiętasz cały
| tekst.
| I co z tego? Znajomość piosenek na pamięć to już problem tego, kto ich
| słucha. Nie ma związku z nauką języka. Oczywiście inna para kaloszy,
Dlaczego problem? Zupełnie nie rozumiem Twojej uwagi.

| | | Jedną z najważniejszych rzeczy w nauczaniu języków jest to, żeby uczeń
| | | widział cel w tym, czego się od niego oczekuje. W uczeniu się na
| | | pamięć tekstów doprawdy trudno znaleźć cel/zasadność. Istotą nauczania
| | Ja widzę jasno i wyraźnie :)
| | O! Podzielisz się?
| Cały czas o tym piszę.
| Wciąż nie zauważyłem, byś podał jakikolwiek realny cel. Czy możesz

Celem jest zapamiętanie ogromnej ilości słów.

| | | języka jest dostarczenie _prawdziwego_ kontekstu dla uczonego
| | | materiału.
| | A tego zdania ani w ząb nie rozumiem.
| | Jeśli niejasno się wyraziłem, przepraszam. Już tłumaczę. Pisząc o
| | kontekscie, miałem na myśli realną sytuację komunikacyjną, w której
| | można użyć uczonych elementów języka. Chodzi o to, żeby skłaniać
| | ucznia do mówienia, nie do recytowania z pamięci. Człowiek uczący się
| | języka obcego to nie papuga.
| Trochę jednak papuga. Nie można o tym zapominać.
| Tylko trochę. Czy przeczytałeś uważnie powyższy akapit, czyli
| wyjaśnienie zdania, którego nie zrozumiałeś?
Tak. W ,,realnych sytuacjach komunikacyjnych'' stosuje się często
ustalone wzory. Jak papuga.

W końcu dla co najmniej dziewięćdziesięciu procent uczących się języka
celem jest sprawne posługiwanie się tamtejszym schematem.

Zresztą między innymi dlatego, że dziewięćdziesiąt procent chce się
"po prostu porozumieć", uczenie się tekstów na pamięć będą postrzegać
jako zupełnie bezcelowe.

Skuteczne nauczanie moim zdaniem polega między
innymi na tym, żeby przekazać jak najwięcej na lekcji i wymagać
poświęcenia przez uczniów jak najmniejszej ilości dodatkowego czasu.

W dzisiejszych czasach jest to szczególnie ważne, jako że ludzie już od
młodości mają tego czasu stosunkowo niewiele.

| Skuteczne nauczanie moim zdaniem polega między
| innymi na tym, żeby przekazać jak najwięcej na lekcji i wymagać
| poświęcenia przez uczniów jak najmniejszej ilości dodatkowego czasu.
No tutaj się chyba nigdy nie zgodzimy, ale przecież dyskusja nie zakłada
idealnej zgodności sądów dyskutantów. Ja uważam, że samokształcenie powinno być
procesem nieustającym - i w szkole i poza szkołą. Przecież człowiek uczy się
dla siebie, nie dla nauczycieli. Zauważ, że im więcej nauczyciel przekaże na
lekcji, tym więcej trzeba sobie utrwalać po lekcji:)

| W dzisiejszych czasach jest to szczególnie ważne, jako że ludzie już od
| młodości mają tego czasu stosunkowo niewiele.
A cóż oni mają innego do roboty poza nauką?

Nie doceniasz dzieci. Wystarczy im zasygnalizować czego mają szukać
i gdzie, a poradzą sobie znakomicie. Zaproponuj dzieciom robienie
reklamy jakiegoś produktu w obcym języku, a i opis tego produktu
wyszukają i różne reklamy podobnych produktów przyniosą, a jaka
zabawa będzie z wymyślaniem hasła reklamowego,

Gorzej, że trudności w wymyślaniu treści są oceniane jako nieznajomość
języka. Ja, umysł ścisły, nie umiałbym takich rzeczy i po polsku. Inna
sprawa, czy powinienem umieć wymyślić rozmowę w jakiejś nietypowej
sytuacji, i teraz tego nie oceniam - po prostu nie należy tego mieszać
z oceną postępów w nauce języka.

Albo zaproponuj przygotowanie spektaklu teatralnego - teraz na
przykład mogłyby być pastorałki - i kawałek kultury drugiego
narodu poznają i różne odmiany języka. Czy przygotowanie audycji
telewizyjnej (informacji, reportażu itp.) - nawet "największe lenie"
będą się bawić.

Jeśli nawet nauczyciel by się dobrze w takiej sytuacji bawił, to nie
ma prawa zakładać, że uczniowie też. Zwłaszcza jeśli nauczyciel jest
humanistą - wtedy nie rozumie, jakie przykre to jest dla innych.
Nie znoszę takich lekcji!

Z podobnego powodu etap zuchów obrzydził mi harcerstwo. Bal
przebierańców i rysowanie ilustracji do bajek przepełniły czarę.
Wymuszona zabawa jest antyzabawą.

W sprawie regułek / tekstów: ja potrzebuję regułek. Teksty nie
mogą zastąpić znajomości wszystkich praw potrzebnych do rozumowego
skonstruowania danej formy. Tekstów na pamięć musiałoby być koszmarnie
dużo i musiałbym mieć niesamowicie wyćwiczoną pamięć, żeby wystarczały.
Ta bariera jest zdecydowanie za wysoka. Teksty mogą najwyżej utrwalać
formy i osłuchiwać się z nimi, ale muszę wiedzieć, jak je tworzyć,
żeby było co utrwalać.

Być może uczenie się przez regułki jest mniej efektywne. Jeśli tak,
to po prostu tacy ludzie są skazani na mniej efektywną naukę języków -
uczenie się na pamięć jest dla nich jeszcze gorsze.

| Na tym polega jego przygotowanie. Nota bene przygotowanie _do_ lekcji.

Przygotowanie do lekcji, to chęć przeżycia ciekawej przygody,
a zdobywcy przygód muszą się do ich zdobywania przygotować.

| Zaryzykuję. Otóż dlatego, że to jest bezsensowne pytanie.

Pytanie jest bardzo sensowne i bardzo uzasadnione

To tak, jakby dać komuś książkę telefoniczną i kazać w niej sprawdzić,
jak nazywa się osoba mająca dany numer telefonu. Co z tego, że
wszystkie informacje są dostępne - po prostu w tę stronę się ich
nie wyszukuje. Nie umiem odpowiadać na tak postawione pytania.

Uczyłaś się niechętnie, bo poza wyrecytowaniem "na stopień"
nic z tym wyuczonym tekstem się nie robiło, ale gdyby tak jakaś
inscenizacja... dla kolegów, rodziców...

wymyślić zdanie ,,jakżeś nieprzecedzona w zachwycie łyżko
durszlakowa''. Tyle, że tak nie należy porozumiewać się z ludźmi,
jeżeli chce być się zrozumianym.

Sulim'a

Michał Wasiak